1
استادیار گروه علوم اجتماعی و رفتاری، پردیس بین الملل کیش دانشگاه تهران، ایران
2
کارشناسی ارشد مدیریت بازرگانی، دانشگاه الزهرا، تهران، ایران
3
کارشناسی ارشد مدیریت دولتی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد الکترونیکی، ایران
چکیده
بدبینی سازمانی یکی از اختلالات روانشناختی در سازمانهاست که از نگرشهای منفی افراد، سرچشمه میگیرد و اثرات مهمی بر سازمان دارد. تعهد سازمانی نیز به عنوان یک بعد مهم نگرش شغلی، هویتی روان شناختی است که هر فرد نسبت به سازمان متبوع خود احساس میکند، لذا در نمود عینی، تعهد سازمانی، روابط کارکنان را با سازمان منعکس میکند. هدف از پژوهش حاضر، بررسی رابطه بدبینی سازمانی و تعهد سازمانی میباشد. این پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر ماهیت، توصیفی و از نوع همبستگی است و ابزار جمع آوری اطلاعات، پرسشنامه میباشد. جامعهی آماری تحقیق را کلیه کارکنان شعب و مدیریت ستادی شعب پست بانک استان یزد به تعداد 60 نفر تشکیل میدهد و نمونه آماری متشکل از 52 نفر است که به صورت تصادفی طبقهای انتخاب شدند. تجزیه و تحلیل دادهها با استفاده از آزمون همبستگی پیرسون و نرم افزار SPSS نسخه 22 صورت پذیرفت و نتایج تحقیق، نشان داد که میان بدبینی سازمانی و تعهد سازمانی رابطه معکوس و معناداری وجود دارد، همچنین وجود رابطهی معکوس و معنادار میان هریک از ابعاد بدبینی سازمانی و تعهد سازمانی به جز رابطه بدبینی شناختی و رفتاری با تعهد عاطفی مورد تایید قرار گرفت.
بودلایی,حسن , کارکن,ناهید و قشلاقی,مرضیه . (1396). بررسی رابطه بدبینی سازمانی با تعهد سازمانی در شعب و ستاد مرکزی پست بانک یزد. مطالعات منابع انسانی, 7(4), 33-50.
MLA
بودلایی,حسن , , کارکن,ناهید , و قشلاقی,مرضیه . "بررسی رابطه بدبینی سازمانی با تعهد سازمانی در شعب و ستاد مرکزی پست بانک یزد", مطالعات منابع انسانی, 7, 4, 1396, 33-50.
HARVARD
بودلایی حسن, کارکن ناهید, قشلاقی مرضیه. (1396). 'بررسی رابطه بدبینی سازمانی با تعهد سازمانی در شعب و ستاد مرکزی پست بانک یزد', مطالعات منابع انسانی, 7(4), pp. 33-50.
CHICAGO
حسن بودلایی, ناهید کارکن و مرضیه قشلاقی, "بررسی رابطه بدبینی سازمانی با تعهد سازمانی در شعب و ستاد مرکزی پست بانک یزد," مطالعات منابع انسانی, 7 4 (1396): 33-50,
VANCOUVER
بودلایی حسن, کارکن ناهید, قشلاقی مرضیه. بررسی رابطه بدبینی سازمانی با تعهد سازمانی در شعب و ستاد مرکزی پست بانک یزد. مطالعات منابع انسانی, 1396; 7(4): 33-50.